ANTALYA DA TARIM

• Antalya İli toplam ekilen alanlarının %21 gibi önemli bir oranı, tarım arazisidir.
• Küçük ve orta ölçekli tarım işletmeleri, arazinin %76'sını ve işletme sayısının %90'ını oluşturmakta.
• Tarımsal arazilerin %58'i tahıl, %13'ü meyve, %9'u sebze ekiminde kullanılmaktadır.
• Narenciye ve seracılık konuları, Bölge tarımının önemli ve genel karakterini belirlemektedir.

Antalya İli, Akdeniz İklimi ile Yayla İklimini birkaç kilometre ara ile birleştirmektedir. Bu olanakla, bir yandan Akdeniz İklimi’nin, öte yandan Yayla İkliminin bütün bitkileri yetişir. Orman ağaçlarından başka 250 çeşit çiçek, 41 çeşit sebze, 36 çeşit meyve bulunur. Meyvelerden başta portakal olmak üzere limon, mandalina, turunç, muz, greyfurt, hurma, elma, armut, şeftali, muşmula, yeni dünya, kızılcık, amme, çilek Antalya’nın meyve zenginliğinin ancak bir bölümüdür. Türkiye portakal ve turunç üretiminin neredeyse yarısına yakın bölümünü ve muz üretiminin de tamamını Antalya karşılar. Turunçgillerin kabuk, yaprak ve filizlerinden güzel kokulu esanslar yapılır. Kabuktan elde edilen esans kolonyacılıkta, şekercilikte ve bazı gıda maddelerine koku vermede kullanılır. Kabuk ayni zamanda limontuzu ve jöle yapımını sağlayan maddeler de içerir. Yaprak ve filizlerinden “petit grain, çiçeklerinden neroli’ esansı elde edilir. Muz ise, Antalya’nın Alanya, Gazipaşa, İçel’in Anamur ilçelerinden başka yerde yetişmemektedir. Türkiye’ye muz ilk defa 1870 yılında bir süs bitkisi olarak getirilmiş, tarımına ise 1930 yılında Alanya’da başlanılmıştır. 

Antalya bölgesinde yetişen diğer bir meyve da keçiboynuzu (harnup)dur. Keçi boynuzunun çekirdeğinden çok değerli bir zamk elde edilir. Bu zamk, kağıt, dokuma ve gıda sanayiinden, kauçuk ve kimya sanayiine kadar (örneğin çekirdek kısmi kotların sertleştirilmesinde, etli kısmı CoIa imalatı gibi) pek çok yerde kullanılmaktadır. Antalya’nın diğer bir zenginliği de çiçekleridir. Başta gül, yasemin ve zakkum olmak üzere, nergis, karanfil, menekşe, lale zambak, sümbül, manolya, fulya gibi birçok çiçek evleri süsler. Bugün bir sanayi haline gelen çiçekçilik Avrupa ülkelerine de ihracat yapar. Kıyı kesimi sebzeciliği seralarda yoğunlaşmıştır. Yılda birkaç kez ürün alındığı için gelir yüksektir. 

Pamuk, Antalya Ovasının yetiştirdiği ürünlerin başında gelir. Ayrıca bolca arpa, buğday, susam, nohut, pirinç; turfanda sebzelerden domates, patlıcan, biber, bakla, kabak yetişir. 

Kıyı ovalarında tahılın yanında narenciye, incir, şeftali, muz, zeytin, yer fıstığı ekimi yoğundur. Dağlık yörelerde ise tahıl türleri ile elma, armut, şeker pancarı, baklagiller ve üzüm yetiştirilir. 

Antalya’da hayvancılık eskiden önemli bir yer tutardı. Ancak bitkisel üretimden elde edilen gelirin hayvancılıktan elde edilen gelire göre çok yüksek olması, hayvancılıkla geçinen göçerlerin (Yörüklerin) bitkisel üretime kaymasına yol açmıştır. Bir kısım halkın hala tek geçim kaynağı budur. Çok sayıda koyun, keçi ve sığır beslenir. Bu yörede Arıcılıkta ileridir. İpek Böcekçiliği 1950’li yıllardaki önemini tamamen yitirmiştir. Ancak Alanya yöresinde ipekböcekçiliği halen sürdürülmektedir.